فراموش نکنیم:
حرف اول و آخر را کارگردان می زند
درود بر تمامی عزیزان و دوستداران تئاتر
من پوریا پرتو هستم و حدود 7 سال در حال کسب تجربه در تئاتر می باشم.
از اونجا که من در این 7 سال شاگرد دوست عزیزم عرشیا زینعلی بودم وظیفه خودم دونستم که محض پس دادن درسهایی که از این عزیز بدست آوردم مطالبی رو که بصورت تجربی بدست آوردم رو برای استفاده بازدید کنندگان قرار بدم زیرا که اصولاً کار بازیگری (بخصوص بازیگری تئاتر) در ابتدا یک کار تجربیست و بعد از آن باید وقتی را برای کسب تجربیات علمی و سبک شناسی صرف کرد.
در اجرای تئاتر خیلی از مواقع پیش می آید که شما با انتقاد شدید و کوبنده پیشکسوتان و منتقدین قرار می گیرید در صورتی که شما آنچه که نقش میخواسته بوده اید... امّا بستری بوجود می آید که شما گیج و سر در گم میشوید و اتفاقی که می افتد این است که شما شخصیت باورپذیری را که تماشاگر با آن ارتباط برقرار میکرد را نابود کردید.
از نظر شخص من تنها کسی که می تواند برای یک اجرای خوب کمکی به شما بکند کسی جز کارگردان نیست، در جریان تمرین علاوه بر تحقیقی که نسبت به نقش خود میکنید نباید از کسی جز کارگردان کمک بخواهید زیرا همانطور که قدیمیها گفته اند و سر مشق زندگی ما قرار داده اند این است که: « آشپز وقتی که 2 تا شود غذا یا شور است یا بی نمک »
برای بهتر بودن لازم نیست که به هر انتقادی عمل کنید...
ـ تداوم حس نداری
ـ بدنت خشک است
ـ بیانت ضعیف است
ـ حس را منتقل نمی کنید
ـ به سمت تماشاگرا نگاه کن بهتر است
ـ به تماشاگرا نگاه نکنی بهتر است
ـ و ...
در مواقعی که سخنانی میشنوید که کسی جز کارگردان به شما توصیه نکرده است، یک گوش درب ورودی و گوش دیگر را دروازه خروجی قرار دهید،
این اصلاً به این معنی نیست که شما خلاقیتی در بازی خود بوجود نیاورید زیرا که شما مطیع کارگردانید! منظور بحث من این نیست.
حرف اصلی من این است که شما به کسی جز خود و کارگردان گوش فرا ندهید، یا بهتر است بگویم به کسی جز کارگردان و خود و باز هم کارگردان گوش فرا ندهید زیرا کارگردان در ابتدا (بسته به نوع متن ) به شما خط می دهد شما خلاقیت به خرج می دهید و کارگردان خلاقیت شما را شکل می دهد. پس فقط کارگردان است و شما و باز هم کارگردان، نه کس دیگر.
اصولاً فرق بین یک فرد عام که تئاتر دوست است و پیش کسوتی که کار کننده تئاتر است این می باشد که فرد عام برای لذت بردن از نمایش، به نظاره می نشیند و یک پیش کسوت برای ایراد گرفتن از نمایش.
فراموش نشود که هیچ وقت نباید در نظر داشت که تماشا گر چیزی متوجه نمی شود...
زیرا که یک تماشا گر از هر کس دیگر متوجه است که شما چه عملی را مرتکب می شوید.
و آیا شما بازیگر خوبی هستید یا بد...
